tag:blogger.com,1999:blog-37533532011-09-24T07:40:08.343-07:00AntiGodS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comBlogger881100tag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1103845097878024432004-12-23T15:37:00.000-08:002004-12-23T16:09:40.353-08:00من عاجزم ز گفتن و خلق از شنيدنش.سقراطي لابد جام شوكران بر دست ، در برابر ضحاكي با دو مار دروغين بر دوش،در اين بازي كه انجامد به كشتار، سراينده را به اعتراف وامي دارد:(جابر، جبون ، جاني ، جوانخوار !! ميترسم.)در اين جهان سراسر قهر، حتي ارواح مردگان به شيوه سوگواران ، حرير مشكي به تن دارند.زيرا شاخ زيتون تركه ي تعزير است و كبوتر صلح، مرده يي در خورجين.اما در اين زمان بي كسي، من (گنگ خواب ديده) و (head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1094413224528747432004-09-05T13:34:00.000-07:002004-09-05T12:45:53.026-07:00چهره ي شکوه2زمستاناز راه ها ، کوه ها وسرزمين ها گذشتيم و تبت با آن زمستان طولاني وافسانه اي اش کم کم بر ما نمودار شد.بام دنيا به راستي، راز آميز در مراسم تدفين آسمان با قله ها چه سر سخت در سپيدی يخچال ها پنهان بود و ستيغ هايش در حجاب سفيد زمستاني شکوهمندانه جايگاه خورشيد و ماه. لامايي*، يادمانهاي بودا را يکجا در خود داشت و پا نهادن به تبت، پا گذاردن به دنیايي بود پر از روايات تصويري، رنگ ها و S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1091994450009441792004-08-08T12:46:00.000-07:002004-08-08T13:12:11.860-07:00چهره ي شکوه1تابستانانگشتانم در لمس بدنت از هم جا ميمانندلطافت جوشان تو ، مرا به تب ميبردو در شوق احساس نبض هاي خروشان تنت ، عقربه ها از هم جا ميمانند.کشش غرقدره ي بدن تو، وقتي اينگونه به رقص ميروي، چه ويرانگر است.مرا به سويت ميکشد و غرق ميکند و آنگاه، حلقه ي شعله هاي پيرامون تو در رقص که بي همتا آتشين است، مرا دربرميگيرد.گريزي نيست و نشايد باشد که من بي تابانه به آتش مي آيم.و چه زيباست ذوب گشتن S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1091035418862439892004-07-28T10:22:00.000-07:002004-07-28T14:04:32.993-07:00پاپيتالامروز سي و نه روز از مراقبه ام ميگذرد وچند روزي ست گياه بالارونده اي از ساق پاهايم بالا ميرود. پيچه ها مرا در انبوه شاخ ها محبوس داشته اندو خود را بالا ميکشند.هر چه کردم تا خود را رها سازم ، چسبنده تر از قبل از بدنم بالا مي آيند.چند روزي ست تکيه گاه گياه بالا رونده اي شده ام که نميدانم از کجا ، آنچنان مرا در بر گرفته که گويي از اول در تن من رشد کرده ، ريشه دارد و اکنون ساقه هايش از پاهايم S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1089320917655296032004-07-08T14:08:00.000-07:002004-07-08T14:08:37.656-07:00وصيت نامه
به او بگوييد
سياهپوش من باشد
من در سراب هاي جاده ي ميان راه, کوه ميبينم.
در غيبتش ، خاک مرا در آغوش گرفته،
و چه گرمتر از تو مرا پذيراست.
به او بگوييد
من هنوز خوابيده ام
فرصتي براي بیداري نيست
بايد خوابيد
چرا که ستارگان ، ماه را از آسمان شسته اند.
سالها در بیداري ماه را مي جستم
افسوس که ماه آسمان جز تصویري در آب نبود و ماه زمین ، هلال اثري از
فنجان بر نوشته هايم.
به او بگوييد
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1088075989542679292004-06-24T04:18:00.000-07:002004-06-24T04:19:49.543-07:00مرد کافه اي
نگاه خيره بر زمينم را در چشمانش ميکارم و او جاي خود را به سايه ها ميدهد.
کافه ايها پررنگ ميشوند و کم کم به سياهي زمين ميپيوندند
اما او همچنان در نابودي آفريده هايش است.
پژواک زمزمه هاي مبهم زنان و مردان ميهمانند به ساعتي
اما مرد کافه اي ميهمان هر شب است.
شعله اي ديگر ميان دستانش جاي ميگيرد و بر لبانش مينشيند.
شايد اين دستان نامحسوس افسوسند که حلقه ي گردنش ميشوند
و يا دودي غليظ که S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1083961734878245812004-05-07T13:28:00.000-07:002004-05-07T13:33:16.013-07:00شب تنها
شما برادران من،
- بينوا مردمان ِ دور و نزديک -
شما که در قلمرو ستارگان
روياي تسلاي رنجهاتان مي بينيد
و بي کلامي مي پژمريد
و در شبي پر از ستارگان رنگ باخته
دستان نزار و صبورتان را به دعا برافراشته اید،
که رنج مي بريد، که بيداريد،
بينوا مردمان ِ گم کرده راه،
کشتي نشستگان ِ بي ستاره و اقبال
بيگانگان ِ يگانه با من،
پاسخ دهيد، سلام ام را!
هرمان هسهhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1081372094213941682004-04-07T14:08:00.000-07:002004-04-07T14:15:55.186-07:00معبد
آنجا که خدايان ِ مطرود در سايه به خود ميلرزند
و بر علف های بلند کنار راه دراز ميکشند
آنجا که سرشاخه ي درختان جنگلي در باد تاب ميخورند،
و بر فراز معبد مخروبه به عزا نشسته اند
بگذار من نيز در آرامش قدسي خدايان
در ترانه ي سرد سروهاي کهنسال و راههاي گرم و غبارآلود،
عذاب را فراموش کنم
و بار اندوهم را بر زمين بگذارم.
هرگز نمي شناسي ام، زيرا سالهاست
دور از خلوت ات سرزمينها را جستجو کرده ام
پی ِ head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1065823277330881802003-10-10T15:01:00.000-07:002003-10-10T15:01:17.506-07:00از ازل تا ابد 4
آتش
از دنياي گرفته ي سوزان من تا اندوه خاكستري بالهاي تو،
فاصله هاست ، از ازل تا ابد.
شعله هايم بالا ميروند و در چشمان تو ميسوزند . خواهش ها از دستانم
زبانه ميكشند و به سويت فاصله را ميشكافند اما...
به تو رسيدن ، نرسيدن است تا ابد.
ابد، بازمانده ي آتش بر پيكره ي زميني مقدس، نشان ازعصر آتشكده ام دارد
كه از ازل زایرش بودي و به گردش خواندي سرودهاي گمنام نماز،
غزل ها در ستايش من.
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1062710051395617692003-09-04T14:14:00.000-07:002003-09-04T14:14:11.393-07:00از ازل تا ابد 3
آب
ديروزم چه دور و امروزم غريب ، فردا جوشيدن و رستن از خاک فسرده را
چگونه در انتظارم؟
در آسودگي ام اکنون ، اما آشوب ها مانند زمزمه ها نامحسوسند و مثل آتشي
زيرخاکستر، طوفان در من پنهان است. تا ابد رگه های پیچه اش در تنم ميزايند
ورهايم نمي سازند، پريشاني اي خاموش اما در خروش... انتظار!
روزها از ازل می آيند و به ابد ميروند و من در اين ميان در گذرم. در پرتو
خورشيدي که کران ها فروزان S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1060724175377732922003-08-12T14:36:00.000-07:002003-08-12T14:36:15.363-07:00از ازل تا ابد 2
باد
گريخته ام از فراز زميني داغ كه از ازل رخسارش در لايه اي از غبار بر من
نمايان شد.
گذشته ام اززندگي اي جاويد و ديده ام هستي زندگان و فناي مردگان را، شهرهاي
ويران و سرزمين هاي آباد.
همه برايم حجره هاي تو در توي خالي بود و زوزه كشان در من چيزي به دنبال
دريچه اي آسماني گشت.
و روحي در آرزوي رهايي، عقده اي ديرين، خشمگين ميگرداندم به گرد خويش كه
چه باشد سرنوشتم. از ازل تا ابد، S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1058821535278682302003-07-21T14:05:00.000-07:002003-07-21T14:05:35.256-07:00از ازل تا ابد 1
خاك
شبي در زمستان ازلي كه گاه داغ ميشد، ابرها از آسمان ميگريختند و ماه،
سايه ي هرآنچه بر من است و بر من نيست را بازيچه ي خود ميكرد.
چشمانم متصرف آسمان بود و سايه ها.
ميان أن اشياء ازلي ، سايه ي كسي نزديكم ميشد. سياهي چيزي بر دوش
داشت و به سختي راه ميرفت.
نزديك تر شد و ترا از شانه اش پايين انداخت. سنگيني تو روي سينه ام نفسم را لحظه اي از هيجان حبس كرد.
بي جان بر تنم غلتيدي و S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1057781131234874762003-07-09T13:05:00.000-07:002003-07-12T03:03:55.506-07:00محكوم
پرسه در خلوت ويرانه هاي خاكستري ...
از من چه مانده است
جز خرابه هاي ممنوع
و نفرتي در حال بلوغ.
از من چه مانده است
كه دهان نگشادم تا امروز.
بدنم
پر از ديوارهاي ريخته و پنجره هاي شكسته
رگ هاي ذوب شده
و استخوان هايي به شكل كوه ها در دوردست و ابر ها در نزديكي.
خورشيد ميخراشد ديوار را
و آرزوهاي قطعه قطعه شده در سلاخي هاي عرفاني.
ديواري مسكوتم و آواري ممنوع كه ميرود از چند پله بالا.
پوشش تيره، S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-1056622621302552632003-06-26T03:17:00.000-07:002003-06-26T03:17:01.290-07:00سایه
اتاقي تاريك
ما مدفون در ميان حسرت ها
پرده ها هميشه افتاده
و نور را درآغاز همبستگي مان كشتيم.
آسمان همرنگ پرده ها
و ابرهايش هميشه سياه
تو در پشت سراب ؛ مثل نور كه شايد پشت پنجره ميخندد.
سايه هاي طولاني
سايه هاي ماندني از ما
هراسمان نيست از مرگ كه نوري ديگر نيست
و خوابيده در ما به ابديت.
من سايه ام
و سرابي نشكفته از تو در خيالم.
تو سايه اي
و با روشي اندوهگين و مرموز مينشيني بر ديوار هاي تاريكS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-959102202003-06-21T22:54:00.000-07:002003-06-24T00:21:22.000-07:00پيله
امشب جوشش مرا در ساقه ي زخمي بدنت درياب
حلقه ي محبوس در انگشت تو با دستانت در دود و من ميخيزد
آرام در برم ميگيرد
و من نيز بوي عفونت ميگيرم
غرق در تو كه سرشار از گناه، اما مقدسي.
امشب
رويش مرا در سايه ي بدنت درياب
با نام ها مرا ميخواني بي آنكه با هيچ كدام آشنا باشم
نامي در من نيست، مردي بي نامم و نشان
در من تنها ميل روان است و خون
ميل به تو و جنايت
آرام در برم ميگيرد
هنگامي كه تنها در پيله يS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-957900972003-06-18T06:49:00.000-07:002003-06-18T06:49:38.943-07:00ايران
میله های ممتد
زندان بي صبح
و قطره هاي سربي كه بر سرم ميكوبد.
برق تيغه هاي آويزان از سقف،
كبوتران عدالتت را به مسلخ بردند.
افول اسطوره هاي بي مرگي.
اما جوانانت را اميدي ست به رستاخيز.
به روز سرگشودن تاول هاي زخم كهنه ات
پر از درد هاي ناگفته.
بر روي كفن شهيدانت اي وطن ، فرياد
كه رستاخيز دروغ است...
و سكوت گناه.
و تو اي هم زمين
هم خاك
مبادت باور تحميلي
كه دودمانت را براندازد.
باور فرمان سكوت، S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-948026552003-05-23T14:06:00.000-07:002003-05-24T13:00:33.000-07:00خاكستر
تو به آتشگاه ميماني
ليك در آن چوب سوزد و در تو، بدن من
تو به آتشگاه ميماني
ليك در آن شعله زبانه كشد و در تو، چشمان اثيري ات
تو به آتشگاه ميماني
ليك...
شعله ها در سياهي بالا رفتند و ادامه ي نامه را سوزاندند. تا خورده كاغذي ديگر
برداشت و گشود:
... تو از آتشي و گاه مي انديشم آتش جاندار را نابود ميسازد اما آتش بدن تو
زندگي بخش من است.از چه چيز است كه خيال تو روحم را ميسوزاند اما دور از
آنS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-938836902003-05-06T13:44:00.000-07:002003-05-09T12:56:40.000-07:00تناسخ
در شب، آغازگر آفرينش
ابرها كنار ميروند
و مردي خود را از هلال ماه به دار آويخته
قطره اي از خونش ميريزد بر ترک هاي كوير
شقايقي ميشود كه صومعه ساخته در بياباني از گلهاي زرد
نيمه شب
بوي تو در برگ هاي سرخش ميگذرد
تو را ميبيند در خويش
و بيابان وسعتش را ميشكند...
جايي كه گلهاي زرد به هم نفرت تقديم كردند
شقايق ميشوم در راه بوته خارهاي دوان در باد
شقايق ميشوم در تنهايي دورافتاده ترين كوير
شقايق S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-930120322003-04-21T16:56:00.000-07:002003-04-21T16:56:55.793-07:00شب بي پايان
اي بلند ترين شب زندگي من!
از بادگيرها ميگذري و در اتاق هاي پنج ضلعي گم ميشوي .
بدن زيبايت مانند شيشه هاي رنگين ؛ پر از شگفتي هاي منظم است .
پر از ستاره هاي جاودانگي
پر از عمق دست نيافتني
اي مغرور بي پايان !
تصويرت را در آب حوضچه ي ميان اتاق ميبينم و سر به آسمان ميبرم؛
اما تو رفته اي
دورتر از آني كه دستانم خطوط ظريف صورتت را در خود جمع كند.
دست ميكشم بر ديوار هاي مرده
بوي كاه گل ها
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-928556412003-04-18T13:31:00.000-07:002003-04-18T13:31:37.106-07:00بلند ، كوتاه، بي تكرار...
نشسته بر زانوان روبروي من. دستش را آهسته به سمت صورتم مي آورد، صورتم داغ ميشود و حركت انگشتان سردش ملموس تر ميگردد. ساعت هاي بلند ، ساعت هاي كوتاه ، ساعت هاي بي تكرار ميگذرد و او مرا مسخ كرده به من مينگرد.
بازوانش از انبوه لاله هاي بيجان سياه شده و صورتش از آشفته ي گيسوان.
دستش را برچشمانم ميكشد وهمه جا لحظه اي بلند، لحظه اي كوتاه ، لحظه اي بي تكرار تاريك ميشود:
در آن S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-921473892003-04-07T06:34:00.000-07:002003-04-07T06:34:04.186-07:00ارادژوس
كودكان از تشنگي بر سينه مادران چنگ ميزنند و مادران بر زمين خشك.
جانوران بي جان به هر جا بر خاك ، چاه ها به گل رسيده و درختان به خشكيده چوبی ميمانند.
خداوند ،هر صبح از اين سو طلوع ، شب هنگام بر آن سو مينشيند و در آن ميانه ي شب تا روز در سرزميني ديگر قرباني ميگيرد.
آيين قبيله است كه اگر بيش از سي روز باران نبارد ،خداوند خشمگين است و براي گشايش خاطرش زيباترين دختران را بر سنگ مقدس سر ميبرند S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-916553172003-03-30T09:16:00.000-08:002003-03-30T09:16:55.810-08:00پوچي
مرا چه ميشود؟
چه بر سرم آمده است؟
اينك سه فرشته بر من نازل شدند كه مرا به دنبال خود خواندند تا احوال امر آينده و
اكنون
را بر من روشن سازند. روح مرا به سرگرداني بردند. پس احوال عالم بر من ظاهر شد كه
نشائ اول دنيا ، نشائ وسطي انسان و نشائ اخري مرگ است.
مرا كه توان درك ان نبود مانند مرغي كه نجات شر ناتوان است از امروز تا صد سال روحم
وارد نشائ اول شد.
در آن عالم درختي ديدم در نهايت نيكويي و S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-907095262003-03-14T06:20:00.000-08:002003-03-14T06:20:12.560-08:00امروز صبح ، او چيزهايي را ميبيند كه نميتوان ديد....
ديشب را به ياد داري؟
امروز صبح ، هيچ از آن همه ديشب نمانده است.
نعل هاي خوشبختي به جا مانده در داغه ي كوره ها ، آويخته بر قلاده ي
گردنت امروز و گريه هاي بي اشك كه در حنجره ات خفه مانده، انتظار
ظاهري اينگونه آرام را از تو گرفته ، اما تو همچنان بكر ، به رازي نهفته
ميماني.
بيابان چشمانت انقدر خشك است كه انگار هرگز اشكي در آن ندويده. وحشي
نگاهت كه S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-905277562003-03-11T08:14:00.000-08:002003-03-11T08:14:14.140-08:00دانه ها
گردنبند از دستانم رها شد و بر زمين افتاد . دانه هايش روي سنگ دويدند.
نگاهم ده ها تكه شد و به دنبال دانه ها بر زمين غلطيد.
دانه ها ميچرخند....... ميرقصند
به كهكشان ميرسند ، ستاره ميشوند و روزي ديگر مثل برف از آسمان ميبارند.
ستاره هايي از نيمه ي غايب دانه هاي دوجنسي
برف هايي كه فنا ميشوند........ دانه ميشوند.
دانه ها آشكار ميشوند....... مهره ميشوند
به گردن ها ميرسند، بت ميشوند و روزي ديگر S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-903710802003-03-08T13:53:00.000-08:002003-03-08T13:53:22.326-08:00پرواز
همه جا سياه و سفيد بود . صورتم را به روزنه هاي مشبك پنجره چسباندم و بدن تو
را ديدم كه در قير سياهي فرو ميرود . بوي تند نفت نيم سوخته هنوز از شيشه
ميگذشت . گنبد هاي تو در توي بي انتها كج ميشدند و در هم فروميرفتند و گاهي مانند
تصوير در آب ميلرزيدند. چشمان بيگناه سياه شده ات را كه در قير فرو ميرفت بدرود
گفتم و همراه با تو تمام رويايم در آن قير سياه فرو رفت....
وارث گردونه خورشيد در خاكستري S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-902283192003-03-06T00:56:00.000-08:002003-03-06T00:56:08.110-08:00ابراهيمي ديگر
ابراهيمم من
قدم ها، پله هاي محراب را در آمد
و دهان ، عصيان رفته بر بي هنگام ادوار
ابراهيمم من
دست ها ، نوشتار شكسته ي رگبار ابري را در بر
و دهان ، هر آنچه از راستي گويد بيزاري
پيامبري در آتش محض
رسالتش را در آتش بانگ آورد.
سرخ پوش ، آتش پوش پيامبري ميرويد در شريف اين شب.
ابراهيمم من
چشم ها ، گداخته در حوالي سرزميني كور
و دهان ، آيت هزار سوخته گياه
پيامبرم در چشم سركش آتش
تحفه اي آفتS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-895950312003-02-23T04:03:00.000-08:002003-02-23T04:04:40.000-08:00جانی پر از زخم به چرک درنشسته...
جانی پر از زخم ِ به چرک درنشسته-
چنین ام.
اما فردای ِ تو چه خواهد بود
گر به ناگاه
هم در این شب بی تسلا
پلاس برچینم؟-
تداوم ِ بی علاج ِ دل شوره ئی سمج
یا طنین ِ سرگردان ِ لطمه ی ِ صدائی تنها؟
هر چند صدا بر آب خواهد غـلتید
و آب بر خاک می گذرد
که پژواکی ست پر اعتماد
از بشارت جاودانه گی.
شاملوhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-893709722003-02-19T06:48:00.000-08:002003-02-19T06:53:25.000-08:00XAKESTAR WILL PLAY THE SHOWS AT 26 .27.28 FEB (7.8.9 ESFAND) IN FARABI HALL AT
ART UNIVERSITY. CONNECT BETHOVEEN MUSIC CENTER FOR MORE INFORMATIONS ABOUT THE SHOWS.
order and buy the ticket in beethovenmcS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-893259202003-02-18T12:45:00.000-08:002003-02-18T12:46:45.000-08:00IIسردرگمي
كدام دهان مرا سرود
كدام قلم مرا نگاشت
سرازير كدام مغزم؟
در عقوبت كدامين ناكرده گناه
در مجازات كدامين ناخواسته سخن ؟
ذهن مرا كه باردار كلمات هذياني ست
و بيدار خواب همگاني
جهنمي ديگر بايد؟؟؟S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-892593832003-02-17T12:46:00.000-08:002003-02-17T13:02:50.000-08:00 كاغذ هاي من براي nirvana.persianblog
ميشكافد باران
آسمان را امشب
دخترك با دستش
مينشاند خورشيد ، بر بخار شيشه.
غافل از قلب يخ پنجره ها...
ميخراشد باران
دستت آخر ، دخترك.
مينشاني خورشيد
غافل از اينهمه ابر در دل پنجره ها....S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-887686372003-02-08T12:52:00.000-08:002003-02-08T12:52:54.293-08:00خدا مردگي
(۱)
صداي افتادن خدا را
از فراز قرنها خدعه و فريب نشنيديد
پاره پاره هاي وجودش از هم گسسته اند
موذن را نمي بينيد که بر مناره مي رود
(۲)
خدا روي سنگ غسالخانه است
صور اسرافيل را بگوييد در بوقش بدمد
تا تمام مرده شويان عالم گرد آيند
(۳)
تمام آدميان مرده شويان ارواح مرده خويشند در اين وانفساي خدا مرده گي
کس به شستن خداي خويش بر نخواهد خاست
که بي خدايي را باري
بتوان تحمل کردن
تا درد بي جامگيhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-882590202003-01-30T01:27:00.000-08:002003-02-06T07:11:02.000-08:00بیتوته ی ِ کوتاهی ست جهان
در فاصله ی ِ گناه و دوزخ
خورشید
هم چون دشنامی بر می آید
و روز
شرم ساری ی ِ جبران ناپذیری است.
درخت
جهل مصیبت بار نیاکان است
و نسیم
وسوسه ای ست نابکار
مهتاب پائیزی
کفری ست که جهان را می آلاید.
هر دریچه ی ِ نغز
بر چشم انداز عقوبتی می گشاید.
عشق
رطوبت چندش انگیز پلشتی ست.
و آسمان
سرپناهی
تا به خاک بنشینی و
بر سرنوشت خویش
گریه ساز کنی...
شاملوhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-881194322003-01-27T14:20:00.000-08:002003-01-27T14:20:43.556-08:00گمراهي در فاضلاب
پيدايش وجودش را در يك فاضلاب خياباني يافت و زندگي را در لحظه ي اول
زنجيري ميدانست كه درحاليكه تصور ميكني پايان يافته ، آغاز ميشود. بعد از
ساعتها تكه گوشت تكاني خورده و جان گرفته بود.
موش كوچك ضعف شديدي در دست و پايش احساس ميكرد كه بسيار دردآور
بود. او نميدانست آيا توقع نابجاييست كه پس از تولد ش دنبال موجودي بگردد
كه او را به دنيا آورده؟ به هر صورت او آن موجود مادر نام را نيافت.
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-880600752003-01-26T12:50:00.000-08:002003-01-26T12:50:26.793-08:00زندگي يك نسيم
بدن مادرش ذره ذره در سمت جاده اي گم ميشود و راه نامعلومي را در پيش
ميگيرد. جاده اي پر از ذرات مه غليظ و سفيد .
درختان خاكستري بلند و كوتاه و كوهايي كه در انتهاي جاده خانه دارند، در
انتظار صداي قدم هاي او روزهاي يكنواختشان را به هم بافته اند. اما قدم هاي
او هيچ صدايي ندارد . دهانش نيز بي صداست.
او در يك حركت ،از هيچ متولد شده است.
جواني اش را درلابه لاي درختان خاكستري يافته، با S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-880119272003-01-25T10:03:00.000-08:002003-01-30T07:31:47.000-08:00 تنفس
در اعماق
تنفس در آلوده ترين اعماق ذهن
هنگامهً رويارويیست
رستاخيز
رستاخیز از پس لایه های مدفون شده در خاکستر و آتش
برخیزید
روبرو شوید
ای نامقدسان
برخیزید که
از انگشتانتان نوای مسمومترین ایمانها را میشنوم
و در چشمانتان برق پست ترين انواع حيات را
marizi.persianblog.comhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-874734362003-01-15T05:24:00.000-08:002003-01-15T05:24:07.833-08:00طبقه بيست و نهم
پشت پنجره اي در طبقه ي 29 هم ، مردي به تماشاي هزاران چراغ كه در
تاريكي شب سو سو مي زدند ايستاده بود. با ديدن اينهمه گوي هاي براق و
درخشان حس زندگي در او ميجوشيد. كمي دورتر در طبقه ي 29 هم ساختمان
روبرو، پنجره اي خاموش و تاريك قرار داشت. مرد ميدانست سالهاست خانه ي
هم شماره اش كه در آن ساختمان قراردارد خالي ست و اين بار اولي نبود كه
توجه او بيدليل به آن سو جلب ميشد.
چيزي بود كه ميانS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-872359582003-01-10T13:39:00.000-08:002003-01-10T14:20:03.000-08:00تصوير ها
هنوز در ترديد خواب و بيداري بودم. و در اين مسير به آينه اي ميرسم كه مرا
ميشناسد. تصويرمن...چشمان صورتم بسته است و صداي نفس هاي بلند و عميق كه
انگار از مسيري ديگر در گلويم حلول كرده ، آينه را ميپوشاند . و ميدانم اين صداي
ترس است.
كسي را ميبينم كه برتختي آرميده وبرتمام بدنش پارچه اي سفيد كشيده اند. دركنارش
زني نشته در حاليكه بدنش را پيچ و تاب ميدهد و با دستانش حركاتي انجام ميدهد
كه بيشتر S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-871318072003-01-08T14:02:00.000-08:002003-01-08T14:02:15.756-08:00فنجان قهوه
شب از نيمه ميگذشت و من هنوز در آشفتگي پوچ گرايانه ي هذيان ها
قدم ميزدم .اگرهم خوابي درراه بود ، فنجان قهوه ، نيمه راه آن را وادار
به بازگشت ميكرد.
رگه ي رونده ي قهوه سياه را كه برفنجان نشسته بود ميديدم. مانند مار
پيچ و تاب ميخورد و به كثرت ته نشين شده ي قهوه در ته فنجان
مي پيوست.
كوليان و فالگيران از اين توده قهوه ي سياه چه افسانه ها كه نمي آورند
و چه بازي ها كه نمي آفرينند . مردمان S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-869807522003-01-05T16:33:00.000-08:002003-01-05T16:33:35.316-08:00سردرگمي
به عقاب پرافتاده مانم و گرگي كور.
و اينك اين من و آتش جاويدان.
اين من و پيشگاه آذين بسته خدايان:
سنگ ها و چوب ها ، مجسمه ها
دام ها و رام ها
استران ، خورشيد و ماه
شياطين، مازيار و مسيح.
چه كسي چنينم كرد؟
مطيع كدام كيش مانده ام؟
در اجابت كدامين قديس يا قديسه ام؟
در اين آتش جاويدان
تاويار كدامين آتشكده بوده ام ؟
و مدهوش از عود هاي كدامين معبد.
در فرمان كدامين باكره ، نماز به جاي آورده ام ؟
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-869174472003-01-04T02:29:00.000-08:002003-01-04T02:29:42.886-08:00MY SILENCE OF MISERY
ديوانه وار به دور خود ميچرخي و گاه به لخته هاي خون كه صورت مبهوت
مرا در بر گرفته بود مينگري. سكوت سنگين، هواي نفس كشيدن را بلعيده.
بدن بيجان مرا بار دگر بر زمين ميكشي و تا اتاق ديگر با خود ميانديشي،
سكوت تو را تحقير ميكند.
امروز روز چهارمي ست كه مرا بر زمين هاي اين خانه ميكشي اما هنوز
مانند لحظات اول نا آرامي. هر بار مرا در اتاقي تنها ميگذاري اما احساس
خفگي كه از سكوت بر تو S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-865871912002-12-27T06:14:00.000-08:002002-12-27T06:14:29.616-08:00خود را در تو گم كرده ام
در تنهايي ام تو را ديدم....
دختر جواني كه بطور بسيار عجيبي صورتش سفيد بنظر مي امد. آنقدر سفيد
كه چشم را ميزد و مانند نور خيره كننده بود.
نور عجيبي كه در صورتش ميدرخشيد گويي هاله ي سفيدي بود كه دور تا
دور صورت گردش را گرفته بود اما به هاله نوراني بيگناهان يا پيامبران
نمي مانست. نوعي نور غير طبيعي كه مشابهش را هيچ جا نديده بودم و
رخنه در عالم ماورا داشت.
انگار اين نور از S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-863608962002-12-21T06:47:00.000-08:002002-12-21T06:47:24.310-08:00بازگشت به خويشتن 3
محمد علي خواجوي
رعيت هميشه رعيت است...
طنين زجر آور صداي آنان در گوشش جاري بود.داس را در دستش فشرد و
آرزو كرد لبه داس گردنشان را لمس ميكرد.
آري او هميشه كارگر بود . پدرانش نيز رعيت بودند. روزها مانند بردگان در
سرماي كه تنش را ميسوزاند به باغ ميرفت . خود را از علف هاي هرزي كه
با دستانش ميچيد نگون بخت تر ميدانست.
سايه خاطرات بر جاي جاي بدنش نشسته بود. زخمهايي كه هيچ گاه التيام
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-862896092002-12-19T14:25:00.000-08:002002-12-19T14:25:44.606-08:00بازگشت به خويشتن 2
آشيل
سنگين تر از هميشه ، نفرت مانند سلسله زنجير، بر قلبش نشسته بود.
او بازگشت به خويشتن را تجربه ميكرد:
تروا... شهر زيباي من
زمينت را در برابر خون ميگيرند و ميبخشند.
از تو..
از گودالهاي حفر شده به دورت
از آسمانت كه ابر ها را در هم ميبافد تا روزي ديگر خون مردمان را شويد .
از درختانت كه جنگ ها را شاهدند
از مردمانت كه تفنگي در دست، براي خاكت ميكشند و خدايت بيگناهشان
جلوه ميدهد.
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-862115362002-12-18T01:33:00.000-08:002002-12-20T00:53:33.000-08:00بازگشت به خويشتن 1
پتروس
نشسته بود. زانوهايش را در آغوش داشت و همچنان ميلرزيد.او تنها
كسي بود كه ميدانست...
نيم نگاهي از پنجره به بيرون انداخت . چراغهاي روشن خانه ها در
نظرش تار ميشدند. خانه هاي گرم... خانواده هاي خوشبخت...
و او تنها كسي بود كه ميدانست تا دقايقي ديگر بر سر تمامشان چه
خواهد آمد.
با خود تمام حرفهايش را زده بود و اينك در گوشه ي تاريك خانه اش
در انتظار آن لحظه ميلرزيد.
شهر كوچك در S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-860401732002-12-15T12:12:00.000-08:002002-12-15T12:12:25.880-08:00من ديوانه نيستم...
هيچ گاه فكر نميكردم قضيه اينچنين جدي شود.
هم اكنون به سقف مينگرم و برجستگي ي را دنبال ميكنم كه در سقف ميدود و
گاهي هم مي ايستد. لعنت به اين دكتر ها كه هيچ چيز نمي فهمند . من هنوز
ميتوانم تفاوت خيال و واقعيت را دريابم. و ميدانم موجود زير موكت كه معلوم
نيست به چه منظور به سقف چسبانده اند ، چيزي جز يك موش نيست.
چند سال پيش متوجه شدم نقطه اي كوچك در چشم راستم وجود دارد كه در آن
لكهS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-860031032002-12-14T13:08:00.000-08:002002-12-14T13:08:56.376-08:00Christ of St. John of the Cross, 1951
Salvador DaliS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-859137432002-12-12T14:03:00.000-08:002002-12-24T08:57:20.000-08:00Dark Symphony’s Questions
نمي دانم هم اكنون چه وقت از روز است...
تصور ميكنم از وقتي آسمان اينچنين خشمگين و گرفته شد ، سه روز بايد
گذشته باشد.و گاهي رگبار شديدي ميبارد.
شهر به شهر مرده ها ميماند كه مردمانش را در عذابي همگاني و سخت
فروكشيده باشد. يك انتقام سخت الهي.... شايد براستي اينچنين باشد.
ومن درخيابان ها مانند روحي سرگردان ميخزم وگاه ميان كوچه ها ناپديد
ميگردم. باران شديد تر شده و ميتوانم S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-858030382002-12-10T14:02:00.000-08:002002-12-10T20:57:32.000-08:00رنگها از هم پاشیده خواهند شد
خون بر رنگها غلبه خواهد کرد
و سیاهی بر خون!!!
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-856528822002-12-07T13:45:00.000-08:002002-12-07T13:45:45.796-08:00بوم خالي
سكوتي كه به ابديت راه دارد مرا در خود مي بلعد. و نفسهاي سنگينم ميل بالا
آمدن ندارند. قلمو را بر ميدارم .حجم سايه ئ آمدنم بر بوم سفيد نقش ميبندد.
و سعي ميكنم بار ديگرچشمان معصوم ونمناكش را به خاطر بياورم.افسوس
كه هيچ غزلي در ستايش چشمانش نسرودم.در زيبايشان هميشه افسوني بود
كه من هيچ گاه بدان دست نيافتم و حال چه بيهوده ميكوشم آنها را بر بوم
يادگار كنم. انگار هر چه ميكوشم خاطره اي هر چند S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-855941572002-12-06T07:17:00.000-08:002002-12-06T07:17:47.840-08:00جهان را که آفرید؟
جهان را؟
من
آفریدم!
به جز آن که چون من اش انگشتان معجزه گر باشد
که را توان آفرینش این است؟
جهان را من آفریدم.
جهان را چگونه آفریدی؟
چه گونه؟
به لطف کودکانه یِ اعجاز!
به جز آن که رؤیتی چو من اش باشد
(تعادلِ ظریفِ یکی ناممکن در ذروه ی امکان)
که را طاقتِ پاسخ گفتنِ این هست؟
به کرشمه دست برآورده
جهان را
به اُلگوی خویش
بریدم.
مرا اما محرابی نیست،
که پرستش من
همه
"برخوردار بودن" است.
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-855300312002-12-05T01:42:00.000-08:002002-12-05T01:42:34.013-08:00نمي دانم .... نمي دانم
شايد روزي شهابي از آسمان افتاد كه مرا در بر داشت.
يا شايد در دامان تنهايي ي مادري چشم گشوده ام كه مرا ناخواسته آورد.
نمي دانم.... نمي دانم
حضورم را چگونه تشريح كنم.
شايد زير سنگي در لجن زاري دور
يا در كنار بوته خاري در برهوت
و يا معلق در هوا ميزيستم.
اما ميدانم در نهايت عطوفت ميتوانم
انزواي عروسكم را در جنگلي حلق آويز كنم
بعد گيسوانش را از درختي بياويزم
چرا كه او نيز در خفاS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-853260502002-12-01T01:37:00.000-08:002002-12-01T01:37:56.346-08:00آدمك برفي
در سرداب اتاق تاريكم
و از دريچه اي به نام چشم يا پنجره خيره مانده ام به ماه
ماه آويزان از درخت كاج
من امروز آدمكي برفي ساختم
با دستانم كه از سرما بي حس بود
و به اين فكر كردم آيا خداوند از آفرينش ابليس دستانش نسوخت ؟
نقش اهورا را ميتوان امشب در ماه ديد
با دو بال به گستردگي افكار اين آدم برفي
و من چه گناهكارم در آرزوهايش
آيا كسي در آفرينش من گناهكار نيست؟
ماه افتاد از درخت كاج
و خورشيد S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-852850732002-11-29T22:43:00.000-08:002002-11-29T22:43:08.923-08:00غزل برای حضوری وحشتناک
می خواهم هیچ گذاری برای آب ها نباشد
هیچ دره ای برای بادها.
می خواهم هیچ چشمی برای شب نباشد
هیچ گل طلایی برای دل من.
می خواهم گاو نر با برگهای بزرگ سخن بگوید
و کرم از سایه بمیرد.
می خواهم دندان در جمجمه بدرخشد
زردها ابریشم ها را بشویند.
می توانم نبرد شب زخمی را ببینم
در پیچ و تاب با نیمروز.
اما برهنگی بی نقص خود را نشانم نده
چون کاکتوسی سیاه در نیزار.
مرا در حسرت سیاره های head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-852037212002-11-28T01:53:00.000-08:002002-11-28T02:27:43.000-08:00Elegy of die
او نيش خود را در سينه ام فرو كرد.حركت سم را در بدنم حس ميكردم.
دستم را بر گردنش نهادم ،اما ديگر دير شده بود و من ضعيفترين قرباني
آن حشره خواهم شد.
آنگاه كه حتي توان بستن چشمانت را نداري تا تيره روزي ات را نبيني،
زندگي هزاران بار سخت تر از مرگ است . و تو هرگز فرصت نداشتي
حتي با دنيايت بدرود گويي...
مرا بلند كرد و اينك با او در پروازم . از تمام آنچه ميبايد باشد ، تمام
خاطراتم عبور S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-849435812002-11-22T14:06:00.000-08:002002-11-28T02:16:59.000-08:00دیوار در هم میشکند، من نیز به همراهش،
نفرت زبانه میکشد به سمت باغ
خواهد سوخت
خواهد مرد
فرو خواهد ریخت
چرا که آتش خاموش نفرت از آتش جهل و حماقت بسیار سوزاننده تر است
دیوار در هم میشکند، من نیز به همراهش
خون داغ من آرام نخواهد نشست
میجوشد
میغلتد
درنگ نخواهد کرد
چرا که جوانهً تازهً چشم گشوده اش
تشنگی امانش را بریده است!!!
Post By Omidhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-848679792002-11-21T05:26:00.000-08:002002-11-28T02:20:37.000-08:00ديوار
پاي ديوار
هرزه گياهي روييد
اوراتكيه گاه است ديوار
گياه، آرزويش بي تكيه روييدن
در خيالش بلندپروازيها...
دويد در رگ هايش نفرت ديوار
ديوار... بلند
پشت ديوار ...باغي تا خيال گياه
گياه سر به آسمان رفت
و چكيد از دستان خواهشش شبنم خون
تا روزي ديوار را شكستن
گياه در خيال باغ
و آنگاه فروافتاداز ديوار، دشنه اي سنگي بر قلب گياه
گياه... نرسيد به آنسوي ديوار را ديدن.
شاهدS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-845146532002-11-13T23:20:00.000-08:002002-11-28T02:28:32.000-08:00اعترافات در حضور MY DYING BRIDE
انبوه فسيل هاي زنگ زدگي روي ميزم دستانم را آلوده تر ميسازد. سردرگم از ضربه هاي
دردناك توهم در سرم، در خود ميپيچم. آلوده تر ازنفسهايم ، حلقه اي ست دور گردنم
و در گردابي سرگردانم.
احساس ميكنم سلولهاي بدنم كم ميشوند و بزرگ
سرگيجهاي عميق، آلوده ترم ميسازد.
ميغلتم در گناههايي بدون حضور ديگران
بدون حضور اشيا
بدون بيداري.
اعتراف ميكنم
تعفن كسي را به من راه نميدهد
هرچند S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-844901062002-11-13T13:30:00.000-08:002002-11-28T02:29:10.000-08:00قطار
بر روي آهن شناورم
خميده بر تكه هاي بليط پاره
ته سيگار ها
و ماسيده هاي دود روي شيشه.
پوسيده ميشوم بر راه هاي آهني
يادگاري بر ديوار هاي يك كوپه...
شاهدS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-842810762002-11-09T08:59:00.000-08:002002-11-09T08:59:28.383-08:00رازها خفته در پائیز
چشمانم را می بندم
دور می شوم از این دنیا
پائیز انباشته از لاشهً برگها ، رازها
می روم و می روم
پایانی نیست راه را ....
غرق در صدای مردن برگهای نیمه جان زیر پایم.
خرد می شوند ، ولی رازها را نخواهند گفت.
می میرند ، به نهان می ماند راز.
در آتش می سوزند ، فاش نخواهند کرد.
به آسمان که نگاه می کنی.....
لکه های سیاه ، کلاغ می شوند.S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-839979872002-11-04T02:46:00.000-08:002002-11-04T02:46:46.666-08:00زندگي آب دزدك ها
حشراتي كه با زبان موج سخن مي گويند.
آواز يكنواخت فروافتادن قطره ها
لرزش آب و تولد موج ها,
سكوتشان را بر هم ميزند.
حشراتي كه راه خود را اينگونه گم كردند.
پرهايي كه در هوا شناورند...
درختاني كه از خودالقايي پديد آمده اند
و گوزنهايي كه ايستاده ميميرند.
پيچه اي ميرقصد در قامت يك بيد بلند...
مصلوب پروانه ها در پيله ها
وكرم هايي كه هرگز حشره نشدند.
شاهدS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-835236612002-10-25T13:44:00.000-07:002002-10-25T13:44:10.570-07:00 نیکی را چه سود
هنگامی که نیکان ، در جا سرکوب می شوند
و هم آنان که دوستدار نیکانند؟
آزادی را چه سود
هنگامی که آزادگان ، باید میان اسیران زندگی کنند؟
خِرد را چه سود
هنگامی که جاهل ، نانی به چنگ می آورد،
که همگان را بدان نیاز است؟
...
برتولت برشتhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-834083982002-10-23T08:27:00.000-07:002002-10-23T08:27:31.836-07:00من عاجزم ز گفتن و خلق از شنيدنش.
سقراطي لابد جام شوكران بر دست ، در برابر ضحاكي با دو مار دروغين بر دوش،
در اين بازي كه انجامد به كشتار، سراينده را به اعتراف وامي دارد:
(جابر، جبون ، جاني ، جوانخوار !! ميترسم.)
در اين جهان سراسر قهر، حتي ارواح مردگان به شيوه سوگواران ، حرير مشكي به تن
دارند.
زيرا شاخ زيتون ( نشان صلح ) تركه ي تعزير است و كبوتر صلح، مرده يي در خورجين.
اما در اين زمان بي كسي، من (S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-833634852002-10-22T12:01:00.000-07:002002-10-22T12:06:44.000-07:00دفاع از گرگها
از شغال چه انتظاری داريد؟
كه برايتان پوست بياندازد؟
از گرگ چه توقعی داريد؟
كه دندانهايش را خودش بكشد؟
آخر از چه چيز دولتمردان و پاپها خوشتان میآيد؟
آخر چرا اينگونه گوسفندوار به صفحهی تلويزيون خيره شدهايد؟
... آه برههای خام! شما بيشتر به كلاغها میمانيد
كه هر يك چشمانداز ديگری را سدّ ميكند.
آري ، برادری تنها بين گرگها وجود دارد:
آنها دستِ كم با هم راه ميروند.
امّا شما كه head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-832635212002-10-20T14:01:00.000-07:002002-10-23T08:41:59.000-07:00تب
توهم هاي تكه تكه شده
و قاب هاي تهي با بوي سكوت
عبور از كوچه هاي سرد و خاكستري
سالگرد بريدن سرهاي سنگي
شعله هايي از هرم تب برميخيزد
اكنون بيرنگ تر هميشه
هيچ ميلي ندارم.
من بر درخت مينويسم،
همه جا تاريك است.
.وجز برقي از خنجر نميخيزد
صداي مهيبي مي آيد
شايد سيلي در راه است
نمي دانم و نخواهم دانست
چون وقت رسيدنش
ديگر نيستم....S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-830822502002-10-16T14:37:00.000-07:002002-10-16T14:37:31.513-07:00به چه امید بسته اید؟
به این که کران، به سخنان شما گوش بسپارند؟
آزمندان
به شما چیزی ببخشند؟
گرگ ها به جای دریدنتان، به شما غذایی بدهند؟
و ببرهای درنده
به مهربانی از شما دعوت کنند
که دندان هایشان را بکِشید؟
به این امید بسته اید؟
برتولت برشتhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-830822092002-10-16T14:36:00.000-07:002002-10-17T07:22:53.000-07:00DUST OF SHADOWSسايه ها... از نور متولد می شوند و با نور ميميرند
سايه های سوخته
آنقدر مي سوزند تا خاكستر شوند
خاكستر سايه ها
آنقدر غمگينند تا فنا شوندS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-829321602002-10-13T13:37:00.000-07:002002-10-13T13:37:44.866-07:00برادر، برادر را مــــــی کُشد
خون در سراسر زمین جاری شده است
کشتن به خاطر عقیده
چیزی ست که من هرگز نفهمیدم
آیا تو واقعاً برای اجرای فرمان های الهی مقدس می کُشی؟
کشوری که تکه تکه شده
یقیناً بر پا نخواهد ایستاد
پایان نزدیک است، به شفافی ِ بلور
به اسراییل نگاه نکن
امکان دارد مکان غصب شده، خانهٌ خودت باشد!!!!!!!!
D. MUSTAIN
غوغا بر سر ِ چی ست؟
ظلمت پوشانی از اعماق بر آمده اند ،
که : مجریان ِ فرمانhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-827365172002-10-09T05:40:00.000-07:002002-10-09T05:40:28.050-07:00كولی ام ...
نيافته ام خانه ام را
وطنی مرا نيست . تكه های روحم را دفن در سرزمينی ميدانم كه متعلق به من نيست.
در هيچ جای اين زمين وطنی مرا نيست.
همه جا غربت. همه بيگانه
زندگی... نقش های سياه دستانم
زندگی... صدای آواز خفه در گلويم
ميروم تا بيابم وطنم را
و ميدانم هنگامه مرگم را در غربتی ديگر خواهم سرود
اما باز خواهم رفت
هيج جای اين زمين مرا خاموش نكرد
ميروم تا بيابم وطنم راS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-826516162002-10-07T13:08:00.000-07:002002-10-07T13:08:14.620-07:00اندیشیدن
در سکوت.
آن که می اندیشد
به ناچار دم فرو می بندد
اما آنگاه که زمانه
زخم خورده و معصوم
به شهادتش طلبد
به هزار زبان سخن خواهد گفت.
ا. بامدادhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-824883932002-10-03T16:04:00.000-07:002002-10-07T02:26:34.000-07:00روزی دیگر
دریچه ای رو به آسمان
آزاد ولی بالی برای پرواز نیست
آغوش پنجره نگاهت را می خواند
تو ….. نگاه میکنی از پوست شیشه ای پنجره
به آسمان نگاه میکنی
و درد در تو قیام میکند.
خون میبارد بر ازدحام مردم در خیابان
کسی نمی بیند…………
کسی نمی شنود………..
امروز روزی دیگر
روز پایان
پرواز از پنجره………. پروازS H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-824316012002-10-02T13:18:00.000-07:002002-10-02T13:18:59.853-07:00Me and my guitar
I forget every faces
My cold finger touch hot wire
And feel burning in my hand…
I forget all of my memory
There is no time to be alive
Maybe find life in other place
She gone far away…
I play alone
Its my life
Me and my guitar…
No memory in my mind
Too far gone away…
My life gone away…
She gone far away…
Shahed Darkedhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-823579212002-10-01T03:16:00.000-07:002002-10-01T03:24:19.000-07:00ورقهايم بوي جوهر را دوست دارند....
صداي محزون كلمات گنگ كه در سرم ميگذرد هميشه با من است .
شايد كسي صدايم ميكند و يا روي صحبتش با من است, ولي چه اهميت دارد
من زير پوسته خود در درگير كلمات گنگم.
زير پلك سنگي .... نگه داشتنش سخت است .آنقدر سخت كه گاهي خوابم مي گيرد!
اينان چه مي گويند
مي دانم كه نمي دانند من نمي شنوم و مي دانم مي دانند اهميت نمي دهم.
هوا هم سرد است و گاهي قلم در دستانم يخ مي زند.S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-823328822002-09-30T15:05:00.000-07:002002-09-30T15:06:36.000-07:00فریادی و دیگر هیچ.
چرا که امید آنچنان توانا نیست
که پا بر سر یأس بتواند نهاد.
شب تار
شب بیدار
شب سرشار است.
زیباتر شبی برای مردن.
آسمان را بگو از الماس ستارگانش خنجری به من دهد.
ا. بامدادhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-822642992002-09-29T00:47:00.000-07:002002-09-29T00:54:58.000-07:00ترانه اندوه بار سه حماسه
مرگ را پروایِ آن نیست
که به انگیزه ئی اندیشید.
اینو یکی می گف
که سر پیچ خیابون وایساده بود.
زندگی را فرصتی آن قدّرنیست
که در آینه به قدمتِ خویش بنگرد
یا از لب خنده و اشک
یکی را سنجیده گزین کند.
اینو یکی می گف
که سر سه راهی وایساده بود.
عشق را مجالی نیست
حتی آن قدر که بگوید
برای چه دوست ات می دارد.
والاهه این ام یکی می گف:
سرو لرزونی که
راست
وسط چارراهِ هر وّرِ باد
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-821950662002-09-27T08:12:00.000-07:002002-09-27T08:12:48.000-07:00همه جا فریادست
همه جا بیدادست
نیست فریاد رسی، نیست کسی
بانگی از دور بگوش آید لیک
نیست جز بانگ بهم بستن بند قفسی
مرگ یا زیستن؟ این پرسش تلخ
مانده بی پاسخ و لبها لبریز
رفتن اما نرسیدن اینست
حاصل زندگی و جنگ و گریز
راه خورشید اگر هموارست
راه دلها بسته ست
چشمه ها آلوده ست
رنجها بیهوده ست
هیچ جا جای من و جای تو نیست
شب در اندیشهً فردای تو نیست
باز در گوش من این کهنه سرود
مرگ فرمانده هر بود و نبود
حسن head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-821425572002-09-26T05:51:00.000-07:002002-09-26T05:51:56.550-07:00ترس منشاء همهً دوست داشتن ها و دلبستگی هاست.
اگر ترس نمی بود هرگز عشق معنی نمی یافت.
اگر ذره ای تردید عشق در وجود آدمی راه یابد، ترس است که آغازگر آن می باشد.
ترس عشق را می سازد.
ترس جلوه ای خاص دارد و هر چیز ترسناک از هر نظر متفاوت از اقسام دیگر است.
نوعی شکوه و برتری که شاید اغراق آمیز باشد در آن آشکارا می نماید.
قدرت ترس بیش از آن است که بتوان به آن غلبه کرد و یا آن را ندیده گرفت.
و این دروغ S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-820125672002-09-23T14:49:00.000-07:002002-09-23T14:56:32.000-07:00وقتی که دست و خنجر
در لحضه های ضربه هماهنگ میشوند،
مرکز
بر گرد دایره می چرخد،
اجسام
خاصیت گریز را
از دست میدهند،
و روح
مدفن اجساد می شود.
ای انفجار
مرا دریاب!
احمد خزاعیhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-819527522002-09-22T09:10:00.000-07:002002-09-22T09:12:08.000-07:00جای من کجاست؟
کدام میکده انتظار مرا میکشد؟
کدام عبادتگاه مرا منتظر است؟
کدام قله
کدام قعر
کدام قلمرو روشن
کدام ساحل ساکت مرا خواب می بیند؟
من کجا هستم
که نفرتم فضا را آکنده است
اندوه من از کدام زمزمه آغاز شد
که من دریچه ها را بستم.
چگونه میشود
چگونه میشود همه چیز یکباره از هم بپاشد
و مغز من
مثل گلوله ای ناگهان منفجر گردد.
دیگر گل و باغ و ستاره نجاتم نمیدهند
زمان دارد مثل پلی لرزان زیر پاهایم head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-818624942002-09-20T01:29:00.000-07:002002-09-20T01:30:30.000-07:00صدایی می آید
کسی صدایت می کند
صدایش پر از زخم است
پر از نفرت
تو جوابش را ندادی
صدایش را می شنوی
ولی جرأت پاسخ دادن نداری
او از جهنم موعودِ تو می آید
صدایش تو را می آزارد
این پایانِ زندگی توست
جوابم را بده
هی………. من صدایت می کردم!!!
Shahed Darkedhead4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-817679132002-09-18T04:45:00.000-07:002002-09-18T04:45:02.736-07:00قدرتی که در دستانم حس می کنم
حروم می کنم برای فرود آوردن این تیشه
فرود می آورم بر
آخرین مهرهً گردنت
آخرین چیزی که می بینی
قرمزی خون.
بگذار نام جدیدم را بخوانند
من ملقب به نامی جدید هستم که بهتر از نام توست
قاتل (آنچه مرا خواهند خواند)
دیوانه (دلیلی برای احساسم)
مغزت را خواهم شکافت
تا بیرون ریزد آنچه می خواهم.
می شنوم
صدای نفسهایت را که تندتر از تپش قلب من سکوت را می شکند
می بینم
خون و تنها خون
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-816874012002-09-16T13:20:00.000-07:002002-09-16T13:21:58.000-07:00وقتی صدای فریادم را تنها دیوارها پذیرایند
و انعکاسش را در سرم تکرار می کنند
وقتی نگاهم به دستانم می افتد
و زنجیرهایی که به سختی اجازهً بودنم می دهند
وقتی نگاهم به پاهایم می افتد
و مردابی که با سنگینی غمهایم در آن فرو می روم
آن گاه است که درمی یابم
آری
از تو دور بودن به معنای نزدیکتر بودن به تو، برای من است.
وقتی که دور از همهً تعلقاتم
به جایی می رسم که انگار پایان دنیاست
و مردمانش
در این پایان
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-816671702002-09-16T04:27:00.000-07:002002-09-16T04:27:40.720-07:00در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و نه آفتاب
ما بیرون زمان ایستاده ایم
با دشنه تلخی در گرده هایمان
هیچکس با هیچکس سخن نمیگوید
که خاموشی به هزار زبان در سخن است
در مردگان خویش نظر میبندیم با طرح خنده ای،
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ
خنده ای!
احمد شاملو
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-816308392002-09-15T08:04:00.000-07:002002-09-15T08:05:34.000-07:00My lonely metaler friend, killed himself....
تنهاترین دوست من
می شناسمت
هر چند که هیچ چیز شبیه به تو نیست
هر چند که همه چیز از تو دور است
طنابی که دور گردنت پیچیده پرسید
چرا هیچ کس تو را نمیفهمد
اسطوره ای زیر پوستت دفن شده
هر چند نا گفته هایت، ناگفته باقی ماند
پرسید چرا غمگینی
دوست من کیستی...
دریاچهِ نگاهت رو به دیوارِ سیاهیست که با تو بود
وطناب تو را رها نکرد
چرا غمگینی
دوست من کیستی...
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-815863252002-09-13T22:59:00.000-07:002002-09-13T23:02:57.000-07:00I passed every way but I have never found a way
I see every thing but I have never found any thing
I am shahed!!!
S H A H E Dhttp://www.blogger.com/profile/00730512631541897513noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-815442542002-09-13T00:08:00.000-07:002002-09-13T00:09:36.000-07:00در حصار دیوارهایی که ساخته ام
تا خود را از دسترس دیگران دور نگه دارم
ممکنست راهم را گم کنم
و دوباره نتوانم از آن خارج شوم
آیا هر نوع احساس تماسی را زدوده ام؟
هیچ احساسی ندارم
گاهی میگویند من محتاجم
گاهی خود می اندیشم که نیاز دارم
گاهی می دانم که نیازمندم
به قسمتهایی تازه برای ترمیم مغزم
بیشتر رویاها سیاه و سفیدند
اما رویاهای من باید رنگی باشند.....
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-815044152002-09-12T06:21:00.000-07:002002-09-12T06:23:28.000-07:00نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد ،
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت ،
ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را!!!
head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-814546772002-09-11T06:35:00.000-07:002002-09-11T06:44:05.000-07:00کسانی که چشمشان به دشنه می افتد، نمی توانند از وسوسه ی بازی با آن بپرهیزند
انگار که مدت ها در جستوجویش بوده اند
دست، مشتاقانه دسته ی منتظرش را در چنگ می فِشُرد
و تیغه ی قدرتمند بی اختیارش راحت به درون غلاف می لغزد
اما دشنه جویای چیز دیگری ست
دشنه تنها شیئ فلزی نیست، مردمانش در خیال مجسم کرده اند و به قصدی بس دقیق پرداخته
اندش
خواست او کشتن است و خون ریختن یک باره
دست، چون فرا چنگش آورد جان می head4bangnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3753353.post-813958562002-09-10T00:36:00.000-07:002002-09-12T00:35:36.000-07:00خدا در ابتدای آفرینش بود و آدم اتفاق افتاد
وشاید هم خدا خسته بود از خود که عالم اتفاق افتادو زن هرگز نبود و عشق هم آری نبود آنجا که در یک آن
زنی پیدا شد و عشق آمد و رنج آمد وغم اتفاق افتاد
و تا وقتی که شیطان عزم بر طغیان و عصیان کرد
کسی هرگز نمیدانست که آخر این چه دنیائیست
نباید برده بود هرگز. وقدرت اتفاق افتاد
خدا تقدیر انسان را به عصیان کردن آغازید و از آن پس
شکوهش شد دو قسمت هم بهشت و هم جهنم head4bangnoreply@blogger.com